Roseline (41) kreeg diepveneuze trombose in haar been en buik

Roseline Karamat (41) is een fanatieke hardloopster. Vorig jaar kreeg ze een maand voor de Dam tot Damloop diepveneuze trombose in haar been en buik. Aankomende september hoopt ze toch weer mee te kunnen doen aan het hardloopevenement.

‘Het eerste wat mensen zeiden toen ik trombose bleek te hebben, was: “Maar jij bent toch zo fit?” Dat was ik ook. Ik liep veel hard, deed aan fitness en yoga, en at gezond. Bovendien was ik met veertig jaar relatief jong. Toch kreeg ik het in augustus 2025.

Ik had met mijn man en twee kinderen een cruise gemaakt in Griekenland en Turkije, en na de terugvlucht kreeg ik buikgriep. Ik kon mijn eten en drinken niet goed binnenhouden, dus raakte een beetje uitgedroogd. Daardoor werd mijn bloed dikker. Dat samen met de vliegreis en het slikken van de anticonceptiepil schijnt een dodelijke combinatie te kunnen zijn voor bloedpropjes.’

Spierpijn?

‘Nadat ik een beetje was opgeknapt van de buikgriep, merkte ik ineens dat ik best veel pijn in mijn rug had en linkerbil. Dat voelde ik ook al een beetje voor de griep. Ik dacht eerst dat het spierpijn was, maar na een paar dagen later zwol mijn been op en was verkleurd. Toen heb ik toch maar de dokter gebeld. Zij gaf niet aan dat ik er spoed iets moest gebeuren, dus ik dacht dat het niet zo ernstig zou zijn. Mijn man vond het er echter niet goed uitzien en en zei dat we beter naar de eerste hulp konden gaan.

In het ziekenhuis kreeg ik al vrij snel de diagnose trombosebeen. Ik kreeg meteen een echo en daarop zagen ze naast een bloedprop van tien centimeter dat ik het syndroom van May-Thurner heb, waardoor ik een vernauwde ader in mijn bekken heb. Daar is de trombose ook begonnen. De trombosediagnose was schrikken, want ik dacht zelf echt eerder aan een spierscheuring. Ook vanwege mijn leeftijd; ik dacht dat trombose toch vooral bij oudere mensen voorkomt.’

Ervaringsverhalen

‘Ondanks dat ik echt veel pijn had, vroeg ik in het ziekenhuis ik meteen of ik de Dam tot Damloop kon lopen, die precies een maand later was. De arts zei dat dat uitgesloten was, maar een verdere tijdlijn kreeg ik niet. Dat vond ik frustrerend, want ik wilde weten waar ik aan toe was. Ging het herstel drie weken, drie maanden of drie jaar duren?

Vandaar dat ik op internet op zoek ging naar ervaringsverhalen van anderen. Ik was daarbij dus vooral benieuwd naar hoelang het bij anderen duurde voordat ze zich weer een beetje zichzelf voelden. En zo kwam ik ook bij de Trombosestichting terecht. Het werd me al snel duidelijk dat iedereen echt zijn of haar eigen verhaal heeft. De een heeft na jaren nog veel restklachten, de ander kan weer hetzelfde doen als voor de trombose. Na het lezen van een aantal verhalen snapte ik de artsen beter: er valt niet te voorspellen hoe het herstel verloopt. Ik hield me vooral vast aan de positieve verhalen, en besloot voor mezelf dat die van mij ook zo ging worden. Dat gaf me kracht.’

Spiraal

‘Sporten was altijd een emotionele uitlaatklep, maar dat kon ik op het moment dat ik het echt nodig had niet doen. Ik was juist het vertrouwen in mijn lichaam kwijt na de trombose. Ik vergrootte alles uit wat ik niet meer kon. In de eerste weken was dat bijvoorbeeld zorgen voor mijn gezin. Ik kon het huishouden niet doen, niet koken. Ik was juist erg afhankelijk van iedereen.

Daarnaast kon ik niet lang zitten, niet lang lopen, niet lang staan. Het was vermoeiend om daar steeds bewust mee bezig te zijn. Als je gezond bent, denk je daar eigenlijk niet over na, totdat je misschien een houten kont krijgt van het zitten.

Met hulp van een psycholoog kon ik de situatie beter accepteren en uit die negatieve spiraal komen. Ik probeer sindsdien juist de positieve stapjes die ik zet uit te vergroten. Zoals dat ik geen kruk meer nodig had bij het wandelen, dat ik weer langzaam kon gaan hardlopen, dat ik weer meer kon werken, dat ik weer korte vliegreizen kon maken, dat het branderige gevoel in mijn been wegging. Ook de positieve ervaringsverhalen die ik op internet las, met name op de website van de Trombosestichting, gaven me kracht. Ik besloot dat ik er alles aan ging doen om zelf een van die positieve verhalen te worden.’

Onbezonnen

‘Uit een recente echo bleek dat er nog een bloedprop van ongeveer vier centimeter zit van mijn onderbuik tot mijn navel. Dat vind ik confronterend, ondanks dat ik al het gevoel had dat er daar iets is blijven zitten. Het branderige gevoel in mijn benen komt steeds later op de dag. Dat kan ook komen omdat ik nog altijd steunkousen draag.

Op zich ben ik tevreden met hoe het nu gaat. Ik kan alweer ongeveer zes kilometer hardlopen zonder klachten. Eigenlijk gaat dat beter dan rustig wandelen, misschien ook omdat je met rennen meer adrenaline aanmaakt. Hoe dat precies werkt, weet ik niet, maar de arts zei dat het sowieso goed is om te hardlopen voor het vernieuwen van bloedvaten. Ik hoop in september de Dam tot Damloop weer te kunnen lopen.

Langere tijd stilzitten blijft moeizaam. Ik kan voor mijn werk bijvoorbeeld niet zomaar van de ene vergadering naar de andere gaan, vandaar dat ik nu elk uur tien minuten in mijn agenda heb geblokt, om te wandelen of oefeningen te doen.

Ik moet nog altijd wennen aan het feit dat ik niet onbezonnen meer kan leven. Of het ooit weer wordt zoals het was, weet ik niet. Tegelijkertijd bleek uit een recente echo dat er nog een bloedprop van ongeveer vier centimeter zit van mijn onderbuik tot mijn navel. Dat was toch weer even confronterend, maar ik probeer me vooral te richten op de stappen vooruit.’