Annelies (39) liep een week lang met een longembolie

Annelies Verhelst (39) trok in april 2024 drie keer aan de bel vanwege aanhoudende pijn. Drie keer zagen de (huis)artsen haar longembolie over het hoofd, want ze was jong, rookte niet, had niet gevlogen en had geen hoge bloeddruk. ‘Al met al was het een frustrerend proces.’

Twee weken voor Koningsdag had Annelies last van een ‘pijnlijk plekje bij haar kuit’ zoals ze het zelf omschrijft. ‘Verder was er niets te zien, maar ik wist zeker dat het geen kramp was; dat had ik vaker meegemaakt en dit voelde echt anders. De pijn trok ook niet weg, totdat ik naar de sauna was geweest. Fijn, dacht ik even, maar ’s nachts werd ik een aantal keer wakker van hevige pijn in mijn zij. Ook dat voelde anders dan ik eerder had ervaren bij een verkoudheid, corona of spierkramp.

De volgende dag werd de pijn nog erger en werd ik benauwd. Mijn toenmalige vriend zei dat we beter naar de huisartsenpost konden gaan. Daar ben ik die zondagavond geweest. De diagnose: vermoedelijk een longontsteking. Uit een bloedonderzoek bleek namelijk dat mijn ontstekingswaarden iets te hoog waren. Ik had mijn twijfels bij de diagnose, want mijn klachten pasten volgens mij niet bij een longontsteking; een vriend van me had net een longontsteking gehad en had heel andere klachten. Ik mocht naar huis met antibiotica en de boodschap dat ik me binnen twee dagen beter moest voelen.

Na twee dagen voelde ik me juist veel slechter. De pijn werd steeds erger. Via informatie op betrouwbare websites kwam ik tot de conclusie dat het eerder een longembolie was dan een longontsteking. Omdat ik het echt niet vertrouwde, ben ik op dinsdag naar mijn eigen huisarts gegaan. Hij liet röntgenfoto’s maken van mijn longen. Op woensdag belde hij met de mededeling dat ik inderdaad geen longontsteking had, maar dat hij niet wist wat het dan wel was. Een longembolie leek hem sterk, want ik voldeed eigenlijk niet aan het plaatje: ik was jong, gezond, had geen aanleg, had niet net gevlogen. Ik mocht meteen met de antibiotica stoppen en moest het nog maar even aankijken met extra pijnstilling.’

Spoedaanvraag?

‘Op vrijdag was het echt niet meer uit te houden. De pijn was nog erger geworden en ik werd benauwder. Ook voelde ik dat mijn hart vreemd ging doen, alsof het steeds extra slagen maakte. Ik kreeg mijn eigen huisarts niet te pakken, maar werd na twee uur door een vervanger teruggebeld. Het leek hem na enig aandringen van mijn kant goed om een D-dimeertest te doen, maar zei dat dit waarschijnlijk pas na het weekeinde kon vanwege de drukte. Hij wist niet hoe hij er een spoedafspraak van kon maken. Online zag ik dat ik in Haarlem zelf inderdaad niet meer dezelfde dag terecht kon, maar ik kon wel meteen een afspraak maken in het Alrijne Ziekenhuis in Leiden. Dus ben ik daar heengereden met mijn ex-vriend, op zijn verjaardag.

De vrouw van de bloedafname vroeg me na het zien van mijn bloed of ik zeker wist dat het geen spoedaanvraag was. Ik zei dat ze dat er gerust van mocht maken. Dat had ze blijkbaar gedaan, want ik was net thuis of de huisarts belde: ik moest meteen naar het ziekenhuis. Mijn D-dimeerwaarde bleek zeven keer zo hoog als de grenswaarde waarbij een CT-scan nodig is.’

Grote prop

‘In het ziekenhuis kwam ik voor de volgende verrassing te staan. De huisarts had wel een D-dimeertest aangevraagd, maar niet meteen een nierfunctietest. Die was wel nodig om een CT-scan te mogen ondergaan; de artsen moesten zeker weten dat mijn nieren de contrastvloeistof veilig konden uitscheiden. Omdat die nierfunctietest eerst gedaan moest worden, kon ik pas na een uur onder de CT-scan.

Weer een uur later kwam de uitslag, die mij niet verbaasde: een longembolie. Ik had een vrij grote prop en nog een paar kleinere in mijn longen zitten. Voor de zekerheid moest ik de nacht blijven en kreeg meteen antistollingsmedicatie. Die zaterdag was het Koningsdag; in plaats van met mijn vrienden feest te vieren, kwamen ze kort bij me langs in het ziekenhuis, met een oranje tompouce.’

Frustratie

‘Al met al was het een frustrerend proces. Als de huisarts op dinsdag al een D-dimeertest had aangevraagd, dan had dat mij dagen aan pijn gescheeld en was het misschien allemaal niet zo erg geworden als het uiteindelijk wel was. Ik heb de huisartsen daar ook op aangesproken. Zij vonden dus dat ik niet aan het plaatje voldeed, terwijl ik zelf uit het lezen van de protocollen voor huisartsen opmaakte – al stond het vaag omschreven – dat de indicatie is dat als die pijn hebt én aan de anticonceptie bent, dat je in aanmerking komt voor een D-dimeertest. Om mij heen hoorde ik later veel meer verhalen van jonge vrouwen die iemand kennen of die zelf trombose hebben gehad en bij wie de eigen vermoedens niet serieus werden genomen.

Wat de trombose heeft veroorzaakt weet ik niet. Ik had een paar weken eerder wel een hardnekkige ontsteking aan mijn arm. Van mijn achttiende tot mijn dertigste heb ik aan de pil gezeten, maar inmiddels had ik een NuvaRing. Volgens de ene arts gaf dat een iets groter risico op trombose, volgens de ander kan het haast niet dat het daardoor komt. Toch was de conclusie dat ik beter met antistollingsmedicatie door kan gaan zolang ik de NuvaRing heb of de pil slik. Voor mij is het geen optie om daarmee te stoppen, omdat ik dan twee weken in de maand heftige pre- en menstruele klachten heb. Dan neem ik liever een pilletje extra de rest van mijn leven, of in elk geval tot de overgang.

Inmiddels zijn het twee extra pilletjes geworden, want tijdens het herstel van de longembolie bleef mijn hart flink veel extra slagen maken. Hartritmeklachten dus. De cardioloog zag dat het in mijn rechterhartkamer niet helemaal lekker ging. Ik kreeg bètablokkers, en ik moet zeggen dat mijn hart nu weer voelt zoals het hoort.’

Ander kunnen aflopen

‘Ik heb gelukkig aan de longembolie geen heftige restklachten overgehouden. Ik heb mijn leefstijl wel iets moeten aanpassen: ik eet gezonder, probeer stress te vermijden en meer te sporten, wat met veel moeite inmiddels ook beter gaat.

Ik mag van geluk spreken dat ik er zo goed uitgekomen ben. Het had anders kunnen aflopen. Daarom is het ook goed als er meer onderzoek wordt gedaan naar trombose bij jonge en verder gezonde mensen – met name vrouwen – zodat ook onder huisartsen het beeld verandert dat trombose vooral bij oudere mensen voorkomt. Een D-dimeertest uitschrijven is de moeite niet, volgens mij.’

The Social Handshake

‘Na dit alles heb ik de Trombosestichting ook een tijdje financieel gesteund, via The Social Handshake waar mijn toenmalige werkgever aan meedeed. Dat is een initiatief waarbij bijvoorbeeld één procent van je brutosalaris naar een goed doel of meerdere goede doelen gaat. De Trombosestichting was een van de goede doelen. Het zou mooi zijn als meer werkgevers dit initiatief oppakken en hun medewerkers deze mogelijkheid bieden. Inmiddels steun ik de Trombosestichting privé. Daar heb je The Social Handshake tenslotte niet voor nodig.’