Rene Beers (67) heeft de Trombosestichting in zijn testament opgenomen.

Rene Beers (67) heeft de Trombosestichting in zijn testament opgenomen. In 2020 lag de in Griekenland wonende hoteleigenaar zestien dagen in het ziekenhuis vanwege een longembolie.

Samen met zijn Griekse vrouw heeft Rene inmiddels twintig jaar een boutiquehotel op Zakynthos, het meest zuidelijke van de Ionische Eilanden. Ze hadden elkaar leren kennen tijdens een taalcursus in Barcelona. Zij was daar PhD-student, hij had zijn huis in Nederland verkocht en was van plan met zijn boot een wereldreis te maken. Barcelona was zijn eerste stop.

‘Toen mijn vrouw een baan kreeg in Griekenland heb ik haar met de boot gebracht. Van de wereldreis kwam verder niets meer terecht. We hebben in Griekenland twee jaar op mijn boot gewoond in de havenstad Patras. Uiteindelijk hebben we op het stuk land van mijn schoonvader op Zakynthos het hotel gebouwd. Daar verhuren we ook een appartement aan onszelf.’

Goede doelen

Af en toe keert Beers terug naar Nederland. Bijvoorbeeld om zijn testament te regelen, waarin hij drie goede doelen heeft opgenomen: de Trombosestichting, het Koninklijk Nederlands Geleidehonden Fonds (KNGF) en Trees for All. ‘Dat zijn drie goede doelen waar ik begaan mee ben,’ legt hij uit. ‘Voor elke gast die bij ons hotel boekt, doen we een donatie aan Trees for All, voor één boom. Toen ik nog in Nederland woonde, heb ik een jaar een puppy in huis gehad voor het KNGF. En de Trombosestichting heb ik opgenomen vanwege mijn longembolie.’

Opladen

Eind 2020, tijdens de coronapandemie, wilde Beers ondanks pijn in zijn rechterbeen en enige vermoeidheid aan zijn boot in Patras gaan klussen. Nog voordat hij de boot vanaf Zakynthos naar het vasteland kon nemen, kreeg zijn auto panne. Hij besloot daarop terug naar huis te gaan.

‘Omdat ik ineens tijd over had besloot ik naar mijn cardioloog te gaan vanwege mijn been. Huisartsen bestaan in Griekenland niet, dus je komt meteen bij een specialist terecht. De cardioloog wilde dat ik een echo liet maken, alleen het centrum waar ik dat kon laten doen was die dag dicht. Ik dacht: dan gaan we boodschappen doen. Mijn vrouw stuurde me echter naar de eerste hulp.’

‘Na de echo werd ik meteen in een rolstoel gezet. Voordat ik er erg in had lag ik in een bed. Een arts kwam langs en zij zei alleen maar: “Meneer, u bent heel erg ziek en had geen dag later moeten komen.” Ik begon spontaan te huilen. Ik begreep niet wat er aan de hand was, maar snapte dat het heel serieus was. In totaal moest ik zestien dagen blijven. Mijn vrouw mocht de eerste nachten ook naast me slapen, pas maanden later begreep ik dat dit was omdat het elk moment fout kon gaan.’

‘Ik kreeg zelf in het ziekenhuis niet te horen wat er aan de hand was. Dat is standaard in Griekenland: de familie weet wel precies wat er aan de hand is, maar de patiënt niet. Dat vinden ze beter voor de patiënt, maar die onduidelijkheid hielp mij niet bepaald.’

Nadreunen

‘Eenmaal thuis vertelde mijn vrouw wat ik had. Niet in een keer, maar steeds een stukje. Omdat ik wist wat voor medicatie ik moest nemen en in het ziekenhuis al steunkousen aangemeten had gekregen, had ik al snel door dat het om een trombosebeen en een longembolie moest gaan. Ik las ook hoe gevaarlijk dat kon zijn. De eerste opmerking van de arts dat ik geen dag later had moeten komen, dreunde nog lang na in mijn hoofd. Net als dat die kapotte auto waarschijnlijk mijn leven heeft gered.’

‘Pas maanden later hoorde ik van mijn cardioloog dat ik waarschijnlijk trombose had gekregen vanwege het covid-vaccin van AstraZeneca. Ondanks dat het om een eenmalige vaccinatie ging, wil hij toch liever dat ik niet meer stop met het nemen van mijn antistollingsmedicatie. Wel heb ik de dosis mogen halveren. Het liefst wil ik er helemaal vanaf, maar ik moet de specialist maar vertrouwen.

‘Nederlanders denken al snel dat het vreselijk moet zijn om in Griekenland in het ziekenhuis te liggen, maar ik moet zeggen dat ik blij ben dat ik daar lag en niet in Nederland. Als ik de verhalen lees en hoor van mensen met een longembolie die in Nederland met loeiende sirenes naar het ziekenhuis moeten en de volgende dag weer naar huis mogen zonder echte nazorg, dan is het niet verwonderlijk dat veel mensen psychische hulp zoeken. Dan vind ik dat ik met fluwelen handschoenen ben behandeld in die zestien dagen.’

Testament

‘Deze ervaring heeft me veranderd. Ik voel echt dat ik in reservetijd leef en dat ik me daardoor minder druk maak om dingen. En ik besef te meer dat ik de zaken goed geregeld moet hebben voor als ik er niet meer ben. Zoals mijn testament. Ik heb geprobeerd deze in Griekenland op te laten stellen, met een vertaler, maar dat werkte niet. Ik kan Grieks redelijk verstaan en heb in het verleden voor verzekeraars gewerkt. Ik weet dus wel iets van levensverzekeringen en het erfrecht, en wist zodoende dat de vertaling niet klopte. Dus ben ik nu in Nederland bezig om het goed te regelen.’

‘Ook wat betreft de goede doelen is het handiger om het testament naar Nederlands recht te hebben. Ik heb de drie goede doelen, waaronder de Trombosestichting, gevraagd om de precieze omschrijving die in het testament moet komen te staan. Die kreeg ik meteen keurig toegestuurd. Dat is dus wel iets wat in Nederland net iets beter gaat.’