Clarissa (35) kreeg drie maanden na haar bevalling een longembolie

Clarissa Ernest-Rutten (35) kreeg drie maanden na haar bevalling een longembolie. Lang kon ze weinig tot niets, tot een cardioloog haar het juiste zetje gaf. Ze wandelde al met de fysiopraktijk van haar man Tim Ernest (37) naar de top van de Mont Ventoux. Haar volgende doel: de Stop de Prop-loop.

‘Twaalf weken na de bevalling werd ik ’s nachts wakker van pijn in mijn rug. Het voelde anders dan spierpijn. De huisarts liet een D-dimeertest doen en de uitslag was niet goed. Maar eenmaal in het ziekenhuis werd op het formulier gezet dat ik er niet ziek uitzag. Ik moest dus uren op een stoeltje zitten in de wachtkamer.’

‘Clarissa had atypische klachten voor een longembolie,’ neemt Tim het woord over. ‘In onze fysiopraktijk heb ik redelijk wat mensen gezien die moesten herstellen van een longembolie en zij hadden over het algemeen toch ook benauwdheidsklachten. Clarissa niet. De uitslag van het bloedonderzoek was voor mij dus ook een verrassing.’

Clarissa werd na de diagnose – longembolieën in beide longen – met antistollingsmedicatie naar huis gestuurd. ‘Het was mij niet duidelijk wat ik kon verwachten, dat vond ik moeilijk. Gelukkig kon mijn vader, die arts is, mij van informatie voorzien.’

Chronisch

‘Ik voelde me extreem vermoeid, kon amper naar boven lopen, kwam niet buiten. Pas bij de controle na drie maanden zag ik voor het eerst een longarts. Uit de controle bleek ook dat er geen verbetering was. De longarts zei dat ik chronische longembolie had en dat ze daar niets aan konden doen. Ik dacht: is dit het dan?

Na dat gesprek ging mijn vader boos op zoek naar een arts die wél iets kon betekenen. Zo kwam ik in het Antonius Ziekenhuis in Nieuwegein terecht, waar ze een speciale afdeling hebben voor mensen met chronische longembolie. Het belangrijkste nieuws kwam van de cardioloog. Hij zei dat er met mijn hart niets mis was en dat ik moest kijken hoever ik kon komen in een jaar. Hij hielp me daarmee echt over een drempel.’

Doelen

‘Het hoofd kan het verschil maken’, stelt Tim. Clarissa knikt. ‘Ik ben doelen gaan stellen. Eerst naar de supermarkt lopen, daarna naar de markt. Dat werkte geweldig. Elke keer als ik een doel had gehaald, was ik dolgelukkig. Ik kreeg langzaam mijn zelfstandigheid terug én kon onze dochter Elin eindelijk aan de wereld laten zien.’

‘Op een gegeven moment kwam de vraag vanuit de praktijk van Tim wie wilde meedoen aan ColSensation, een event om geld in te zamelen tegen kanker, waarbij je wandelend of fietsend de Mont Ventoux beklimt.’

Op 19 september 2025, bijna twee jaar na haar longembolie, wandelde ze met haar vader en man aan haar zij de Mont Ventoux op. Op wilskracht. ‘Als ik iets in mijn hoofd heb, wil ik doorgaan. Ik móest de top halen van mezelf. De laatste kilometer kwam ik amper vooruit. Eigenlijk herleefde ik die dag mijn hele revalidatie. Boven stond ons dochtertje te wachten. Daarmee was voor mij die ellendige tijd afgesloten.’

Stop de Prop-loop

Stoppen met doelen stellen deed ze echter niet. Clarissa: ‘De ColSensation beviel zo goed dat ik ook iets wilde doen met een goed doel dat dicht bij mezelf stond. Zo kwamen we bij de Stop de Prop-loop van de Trombosestichting. Blijven bewegen is het allerbelangrijkst als je een achtergrond met trombose hebt, en het is mooi om geld in te kunnen zamelen. En voor de mensen die willen meedoen vanuit Tims praktijk is het ook laagdrempeliger dan de Mont Ventoux beklimmen. Het mooie is dat je bij de Stop de Prop-loop ook verschillende afstanden kunt lopen, dus het is voor iedereen geschikt.’

Geluk

‘Ik werk inmiddels weer 3,5 dag per week in het onderwijs, zoals ik voor ogen had voor na de geboorte van Elin, al kan ik niet alles meer wat ik eerst wel kon. Na mijn werk ben ik op, en de littekens in mijn longen doen nog geregeld pijn. Die pijn is niet te onderscheiden van die van een longembolie, dus ik heb al aardig wat keren op de eerste hulp gezeten. Het is ook niet reëel om je oude leven na te streven. Dat wil ik mensen ook graag meegeven: hoe slecht je er ook uitkomt, ga voor je nieuwe honderd procent. Dan zijn je dagen echt gelukkiger, dan kun je weer genieten. Ik hoop echt dat mensen dat inzien en daarmee hetzelfde mogen ervaren als ik.’