Katherine (36) kreeg trombose na een lange vlucht

Elke twee jaar vliegt Katherine Massiel Ausma (36) naar haar ouders in de Dominicaanse Republiek. In 2021 liep ze na de lange vlucht trombose op, wat zich ontwikkelde tot het posttrombotisch syndroom.

‘Ik kom zelf uit de Dominicaanse Republiek en woon sinds 2009 in Nederland,’ vertelt Massiel Ausma. ‘Sindsdien ga ik om het jaar terug om mijn ouders te bezoeken rondom Kerst en Oud en Nieuw. De hele familie komt dan bij elkaar. Zo ook in december 2021. Al op de eerste dag kreeg ik last van mijn enkel en hak. Ik dacht geen moment dat het trombose kon zijn en maakte me, los van de pijn, geen grote zorgen.

Eenmaal terug in Nederland, begin januari, had ik nog altijd pijn. Het duurde wel erg lang, dus ging ik voor de zekerheid naar de huisarts. Zij dacht aan een ontsteking in mijn hak. Twee dagen later werd mijn been plotseling dikker, dus ging ik terug naar de huisarts. Ik gaf aan dat er iets niet klopte. Ik moest bloed laten prikken en daaruit bleken mijn ontstekingswaarden iets verhoogd. De huisarts hield vol dat ik een ontsteking had.’

Stekende rugpijn

‘De pijn werd de weken erna erger en erger, tot ik op een gegeven moment niet eens meer kon lopen en zelfs een rolstoel moest gebruiken. Daar bleef het niet bij. Goed een maand na de vliegreis werd ik ’s nachts wakker met een stekende pijn in mijn rug. Ik kon niet eens meer praten. Mijn man belde de huisartsenpost en ik moest meteen naar het ziekenhuis ter controle. Daar kreeg ik al vrij snel te horen dat ik een longembolie had. Uit de CT-scan bleek dat mijn longen vol met propjes zaten. Ik legde uit dat ik al langere tijd veel pijn in mijn been had, waarop de arts meteen zei dat dat zeer waarschijnlijk ook door trombose kwam.

Ik gebruikte drie maanden antistollingsmedicatie. De pijn in mijn rug werd dankzij de medicijnen minder. De pijn in mijn been ook, waardoor ik weer iets beter kon lopen. Eigenlijk meteen na het stoppen met de medicatie nam de pijn in mijn been weer toe. Dus ging ik weer terug naar de huisarts. Ze stuurde me door naar een revalidatiearts, die zei dat ik een platvoet had. Als kind had ik daar al zooltjes voor gehad, maar het leek mij niet de oorzaak van mijn klachten. Dus ik wilde een second opinion, maar wist in eerste instantie niet zo goed waar ik terecht kon.’

Magazine

‘In het magazine van de Trombosestichting las ik het verhaal van iemand met posttrombotisch syndroom (PTS), met klachten die heel erg op die van mij leken. Die man kwam uiteindelijk bij een specialist uit die hem kon helpen. Ik zei tegen mijn man dat we naar een ziekenhuis moesten zoeken dat gespecialiseerd was in klachten na trombose.

Zo kwam ik in het Ziekenhuis Nij Smellinghe in Drachten terecht. Daar kreeg ik meteen een vaatonderzoek en daaruit bleek dat ik PTS heb. Ik had onder meer een vernauwing in een ader in mijn lies. Binnen twee maanden kon ik geopereerd worden, waarbij er een stent in de ader werd geplaatst. De doorbloeding is daardoor beter geworden, en de pijn iets minder. Maar de pijn is zeker nog niet weg.’

Baan opzeggen

‘En dat heeft consequenties. Ik werkte in de zorg, maar heb mijn baan moeten opzeggen vanwege het vele staan en lopen. Mijn been wordt na twee uur dik en pijnlijk, dus ik moet het staan, lopen en zitten echt kunnen afwisselen. In de zorg is een baan vinden waarbij dat mogelijk is heel moeilijk. Ik ging altijd graag uit, om te dansen, maar dat lukt ook niet meer. Twee uurtjes borrelen in de stad lukt nog net.

De trombose en PTS hebben dus enorm veel impact op mijn leven. Om dat te accepteren is lastig. Vandaar dat ik ook de hulp van een psycholoog heb ingeroepen. Bij haar kan ik altijd terecht als ik mindere dagen heb. Ik probeer leuke dingen te blijven doen, ook al is dat op een andere manier dan ik gewend was. Ik moet me aanpassen. We gaan met het gezin bijvoorbeeld graag naar Kroatië op vakantie. Dat doen we nog steeds, alleen stoppen we nu veel vaker bij tankstations, zodat ik even een rondje kan lopen.’

Informeren

‘Vanuit de zorg kwam ik al vaak met mensen in contact die trombose hadden. Ergens wist ik dus ook wel dat langdurig vliegen het risico vergroot, maar ik stond er nooit bewust bij stil als ik naar mijn ouders ging. Er moet echt betere voorlichting komen over de risico’s bij vliegen. Ik ben dan ook blij dat de Trombosestichting zich daar zo hard voor maakt. Zelf merk ik ook dat ik anderen op de risico’s wijs. Ik hoor mezelf steeds vaker zeggen dat mensen vaak moet gaan lopen tijdens de vlucht of zelfs steunkousen moeten gaan dragen. Dat doe ik zelf inmiddels ook. Niet naar mijn ouders gaan is geen optie.’